"ความทรงจำเก่าๆมักจะหลงเหลืออยู่ในลิ้นชักเสมอ"

   

เมื่อเปิดลิ้นชักที่ถูกปิดตายมานับปี

ฉันเจอบางสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ยิ้มอย่างเป็นสุข

แต่ในวันนี้กลับทำให้เสียน้ำตาอย่างหนัก

......

รูปถ่ายสีซีดๆใบหนึ่งนอนหลับอุตุอยู่ตรงมุมเล็กๆในลิ้นชักนั้น

......

ว่ากันว่า...ภาพหนึ่งภาพแทนคำพูดได้นับพันคำ

ฉันแตะมันอย่างแผ่วเบา รูปถ่ายเริ่มสะลึมสะลือเมื่อถูกปลุก

และทันทีที่ตื่น มันก็ปลดปล่อยเรื่องราวในอดีตที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมา

น้ำตาของฉันไหลรินขณะที่ภาพสโลโมชั่นเหล่านั้นผุดขึ้นมาเรื่อยๆ

.....

ใครคนหนึ่งเคยกลั้นหัวเราะเมื่อฉันพยายามเป่าไฟฉายให้ดับ

ใครคนหนึ่งเคยปลอบฉันด้วยการโชว์โหม่งฟุตบอลด้วยเหม่ง

ใครคนหนึ่งเคยสอนให้ฉันตดในน้ำจนกลายเป็นเพลง

ใครคนหนึ่งเคยทำแผลให้ฉันในวันที่หัดขี่จักรยาน

ใครคนหนึ่งคอยทำตาขวางใส่เด็กชายที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่

ใครคนหนึ่งเคยบอกให้ฉันเข้มแข็งและปล่อยหมัดสู้

ใครคนหนึ่งเคยปกป้องฉันตั้งแต่วันที่หัดเดินจนถึงวันที่สวมเสื้อคอซอง

ใครคนหนึ่งที่ไม่เคยพูดคำว่ารัก แต่ฉันกลับรู้สึกถึงรักนั้นเต็มหัวใจ

"พี่คะ...คิดถึงเหลือเกิน"

 

.....

บทเรียนที่แลกด้วยลมหายใจและและความผูกพันครั้งนี้สอนให้ฉันรู้ว่า

"ความตาย" อยู่ใกล้แค่สุดปลายมือ

นับแต่วันที่หนึ่งชีวิตหายไป ฉันเริ่มกลัวการผัดวันประกันพรุ่ง 

กลัวแม้กระทั่งการเดินหันหลังให้ใคร

 ฉันกลัวว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นรอยยิ้มของกันและกัน

"แค่เสี้ยววินาทีก็อาจจะสายเกินไป"

 

.....

ฉันรู้ว่าพี่จะปลอบอย่างไรหากรู้ว่าฉันกำลังร้องไห้

" ถ้าร้องไห้หนึ่งครั้งจะทำให้นางฟ้าตายไปหนึ่งองค์นะ"

อ้อมกอดและสายตาอ่อนโยนนั้นทำให้น้ำตาฉันแห้งไปได้เสมอ

..ฉันรู้น่า..

พี่กลัวว่าบนสวรรค์ที่พี่อยู่ จะไม่มีนางฟ้าสวยๆเหลือใช่ไหมล่ะ ^^

 

......

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เมื่อเสียงที่คุ้นเคยดึงฉันออกมาจากห้วงความคิด

แม่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว

พ่อกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ที่ริ้มรั้วบ้าน

และน้องสาวกำลังสีไวโอลินอยู่ในห้องนอน

" เมื่อย้อนเวลากลับไปไม่ได้ ฉันจะดูแลทุกชีวิตที่ยังคงอยู่ ให้ดีที่สุด"

 

......

รูปถ่ายใบนั้นกำลังนอนหลับอย่างอบอุ่นอยู่ในลิ้นชักเช่นเดิม

ฉันพิมพ์บทความเหล่านี้ด้วยความเจ็บปวดที่เข้มแข็ง

เพียงแค่อยากบอกคุณว่า

 

"ดูแลคนที่คุณรักในวันที่ยังหายใจ

ดีกว่าวางดอกไม้นับพันหน้าหลุมศพ"

 

อย่าคิดว่าเป็นเรื่องน่าอายที่จะกอดพ่อและแม่

อย่าใช้ความเป็นผู้ใหญ่อ้างว่าไม่มีเวลาดูแลท่าน

อย่ามัวแต่ปลอบตัวเองว่า พรุ่งนี้ค่อยบอกรักใครคนนั้นก็ยังทัน

อย่าให้ความห่างเหินทำลายความผูกพันที่เคยมี

อย่ารอให้ถึงวินาทีสุดท้าย

อย่ารอให้ความตายบังคับให้ทำ

เพราะแค่เสี้ยววินาที...ก็อาจจะสายเกินไป

 

 

 

ความรักไม่ได้จากไปก่อนวัยอันควร

เพราะความรักอยู่กับเราตลอดเวลา

แม้ชีวิตจะเดินทางล่วงหน้าไปก่อนแล้วก็ตาม

 

 

 

 

 

 

 

 

(เอนทรี่นี้แด่พี่ชายที่ฉันรัก แม้จะอยู่ในอีกโลกหนึ่งแล้วก็ตาม)

...หลับฝันดีนะคะพี่...

Comment

Comment:

Tweet

วันนี้...ฉันกลับเข้ามาอีกครั้ง
เพื่อบอกประโยคเดิมที่เคยบอกคุณไป...
ฉันยังคงรอ...การกลับมาของคุณอยู่...

#67 By KeRoRo on 2015-02-27 10:58

ฉันเดินกลับมา...
เพื่อรอ...
ว่าสักวัน...
เธอจะเดินกลับมา...เช่นกัน...

#66 By KeRoRo on 2011-06-06 21:56

เศร้าจัง

#65 By Deecaa on 2011-05-12 18:18

อย่ารอเวลา ..ดอกมะลิ ขันน้ำ ปืนฉีดน้ำ

#64 By (¯`•¸®·neo590·) °´¯)* on 2011-04-17 20:38

แสดงความเสียใจด้วยจ้า
ความเสียใจอาจอยู่ในใจ แต่ความสุขความทรงจำก็อาจอยู่ในใจด้วยเหมือนกัน เก็บความรู้สึกนี้ไว้ครับ

จะสงกรานต์แลว้พี่ก็ไม่ได้อัพบล็อกสักที เดือนนี้น่าจะอัพสักเรื่องเนอะ
ซึ้ง ชอบ

#62 By skinskin on 2010-10-09 17:31

#61 By ผู้กองโหด!!! on 2010-09-18 04:19

ขอบคุณ....
ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้ว่าฉันยังมีโอกาสที่ดีมากแค่ไหน
เพื่อจะทำอะไรให้กับคนที่ฉันรัก....
... ... ...
... ...
...
ป.ล.ดีใจที่พบกันอีกครั้ง....big smile

#60 By KeRoRo on 2010-08-30 15:18

ช่วงเวลาที่ได้อ่านมันเป็นช่วงเวลาที่ถูกจังหวะพอดีกับการที่ฉัน
มุ่งมั่นกับงาน เดินลุยไปเรื่อยๆ อย่างเชื่อมั่น แล้ววันนึงหันมาฉันมองเห็นแม่อยู่ไกลลิบๆ กับความสัมพันธ์ที่เราไม่เคยได้นั่งฟังเค้า่อย่างแท้จริง

แต่เราโชคดี ที่เรายังมีโอกาสดูแลเค้าอยู่
ชอบความเข็มแข็งนะคะ
เป็นสิ่งที่พูดง่าย
แต่ทำยาก
เมื่อเจอกับตัวเอง

#58 By nobell on 2010-06-15 18:01

ยิ้มปนน้ำตาเมื่อได้อ่านจบค่ะ

รู้สึกกลัวการหันหลังให้ใครสักคนเหมือนกัน
กลัวว่านั่นอาจเป็นครั้งสุดท้าย
ซึ้งแม้มันจะเป็นเรื่องปกติ
ที่สวรรค์ระบุว่าถึงเวลาก็ต้องจาก
แต่เราก็อดที่จะเศร้าไม่ได้

พี่ชายคงส่งยิ้มอย่างมีความสุขให้อยู่ที่ไหนสักแห่งนะจ๊ะ ^^
เสียใจด้วยนะคะ อ่านแล้วเสร้ามากๆเลย

เป้นกำลังใจให้นะคะ

สู้ๆค่ะ

#56 By *Lee Jaejin Amaze* on 2010-05-22 16:34

มีแต่คิดถึง
เสียใจด้วยนะครับ

แต่ผมเชื่อว่า พี่ของคุณเองก็คงไม่อยากเห็นคุณเศร้าเสียใจเหมือนกัน big smile

#54 By Petzh on 2010-05-07 10:10

ความตายคืออะไร?
คือ ร่างกายที่ถูกทำลาย
หรือคือ ความจำที่สูญสิ้น

ถ้าร่างกายยังปรกติ แต่ความทรงจำหายไป และไม่อาจบันทึกใหม่ ก็คือ ตาย

รึเปล่า

ร่างกายสูญสลาย แต่ความทรงจำยังถูกเก็บไว้ รำลึกใหม่ได้เสมอ แม้ไม่อาจบันทึกเพิ่ม

คนคนนั้นยังไม่ตายไปจนหมด
หากเรายังไม่ลืบลืมเขาในความทรงจำของเราเอง
ขอบคุณที่ช่วยเตือนสตินะครับ

ขอให้เข้มเเข็งต่อไปเรื่อยๆนะครับ

บางทีบางครั้งเราเองก็อาจจะละเลยคนที่อยู่ใกล้ตัวไป

ขอบคุณมากๆครับ

#52 By นายโชคดี on 2010-04-23 11:08

เศร้า...แล้วก็ซึ้งค่ะ
ทำให้รู้สึกว่าทุก ๆ เสี้ยววินาทีที่เราอยู่ด้วยกัน มันมีค