"ความทรงจำเก่าๆมักจะหลงเหลืออยู่ในลิ้นชักเสมอ"

   

เมื่อเปิดลิ้นชักที่ถูกปิดตายมานับปี

ฉันเจอบางสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ยิ้มอย่างเป็นสุข

แต่ในวันนี้กลับทำให้เสียน้ำตาอย่างหนัก

......

รูปถ่ายสีซีดๆใบหนึ่งนอนหลับอุตุอยู่ตรงมุมเล็กๆในลิ้นชักนั้น

......

ว่ากันว่า...ภาพหนึ่งภาพแทนคำพูดได้นับพันคำ

ฉันแตะมันอย่างแผ่วเบา รูปถ่ายเริ่มสะลึมสะลือเมื่อถูกปลุก

และทันทีที่ตื่น มันก็ปลดปล่อยเรื่องราวในอดีตที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมา

น้ำตาของฉันไหลรินขณะที่ภาพสโลโมชั่นเหล่านั้นผุดขึ้นมาเรื่อยๆ

.....

ใครคนหนึ่งเคยกลั้นหัวเราะเมื่อฉันพยายามเป่าไฟฉายให้ดับ

ใครคนหนึ่งเคยปลอบฉันด้วยการโชว์โหม่งฟุตบอลด้วยเหม่ง

ใครคนหนึ่งเคยสอนให้ฉันตดในน้ำจนกลายเป็นเพลง

ใครคนหนึ่งเคยทำแผลให้ฉันในวันที่หัดขี่จักรยาน

ใครคนหนึ่งคอยทำตาขวางใส่เด็กชายที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่

ใครคนหนึ่งเคยบอกให้ฉันเข้มแข็งและปล่อยหมัดสู้

ใครคนหนึ่งเคยปกป้องฉันตั้งแต่วันที่หัดเดินจนถึงวันที่สวมเสื้อคอซอง

ใครคนหนึ่งที่ไม่เคยพูดคำว่ารัก แต่ฉันกลับรู้สึกถึงรักนั้นเต็มหัวใจ

"พี่คะ...คิดถึงเหลือเกิน"

 

.....

บทเรียนที่แลกด้วยลมหายใจและและความผูกพันครั้งนี้สอนให้ฉันรู้ว่า

"ความตาย" อยู่ใกล้แค่สุดปลายมือ

นับแต่วันที่หนึ่งชีวิตหายไป ฉันเริ่มกลัวการผัดวันประกันพรุ่ง 

กลัวแม้กระทั่งการเดินหันหลังให้ใคร

 ฉันกลัวว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นรอยยิ้มของกันและกัน

"แค่เสี้ยววินาทีก็อาจจะสายเกินไป"

 

.....

ฉันรู้ว่าพี่จะปลอบอย่างไรหากรู้ว่าฉันกำลังร้องไห้

" ถ้าร้องไห้หนึ่งครั้งจะทำให้นางฟ้าตายไปหนึ่งองค์นะ"

อ้อมกอดและสายตาอ่อนโยนนั้นทำให้น้ำตาฉันแห้งไปได้เสมอ

..ฉันรู้น่า..

พี่กลัวว่าบนสวรรค์ที่พี่อยู่ จะไม่มีนางฟ้าสวยๆเหลือใช่ไหมล่ะ ^^

 

......

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เมื่อเสียงที่คุ้นเคยดึงฉันออกมาจากห้วงความคิด

แม่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว

พ่อกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ที่ริ้มรั้วบ้าน

และน้องสาวกำลังสีไวโอลินอยู่ในห้องนอน

" เมื่อย้อนเวลากลับไปไม่ได้ ฉันจะดูแลทุกชีวิตที่ยังคงอยู่ ให้ดีที่สุด"

 

......

รูปถ่ายใบนั้นกำลังนอนหลับอย่างอบอุ่นอยู่ในลิ้นชักเช่นเดิม

ฉันพิมพ์บทความเหล่านี้ด้วยความเจ็บปวดที่เข้มแข็ง

เพียงแค่อยากบอกคุณว่า

 

"ดูแลคนที่คุณรักในวันที่ยังหายใจ

ดีกว่าวางดอกไม้นับพันหน้าหลุมศพ"

 

อย่าคิดว่าเป็นเรื่องน่าอายที่จะกอดพ่อและแม่

อย่าใช้ความเป็นผู้ใหญ่อ้างว่าไม่มีเวลาดูแลท่าน

อย่ามัวแต่ปลอบตัวเองว่า พรุ่งนี้ค่อยบอกรักใครคนนั้นก็ยังทัน

อย่าให้ความห่างเหินทำลายความผูกพันที่เคยมี

อย่ารอให้ถึงวินาทีสุดท้าย

อย่ารอให้ความตายบังคับให้ทำ

เพราะแค่เสี้ยววินาที...ก็อาจจะสายเกินไป

 

 

 

ความรักไม่ได้จากไปก่อนวัยอันควร

เพราะความรักอยู่กับเราตลอดเวลา

แม้ชีวิตจะเดินทางล่วงหน้าไปก่อนแล้วก็ตาม

 

 

 

 

 

 

 

 

(เอนทรี่นี้แด่พี่ชายที่ฉันรัก แม้จะอยู่ในอีกโลกหนึ่งแล้วก็ตาม)

...หลับฝันดีนะคะพี่...

 

 

 

ทะเลที่นี่กำลังเหงา...ขุนเขาที่นั่นได้ยินไหม